O anı bilirsin. Yürüyüştesin, duştasın, araba kullanmanın tam ortasında, birden gerçekten iyi bir fikir çıkıveriyor - vazgeçtiğin bir soruna çözüm, ertelediğin o e-postanın cümlesi, hafta sonu planı. Sonra on dakika sonra gitmiş. Solmuş değil - gitmiş, hiç var olmamış gibi.
Bu bir hafıza sorunu değil. Bir yakalama sorunu, ve neredeyse herkeste var.
Yazmak neden yarışı kaybediyor
İçgüdü, yazıp not almak. Ama yazmanın kendi içinde bir sürtünmesi var, tam da sürtünmeye en az tahammülün olduğu anda devreye giren bir sürtünme. Ne yapıyorsan durman, telefonu bulman, kilidi açman, doğru uygulamayı açman ve yazmaya başlaman gerekiyor - yazmanın kendisi de düşünmekten yavaş, o yüzden üçüncü cümleye geldiğinde artık bir fikri kaydetmiyorsun, onu yeniden inşa ediyorsun. Duşta ya da yürüyüş ortasında bu adımların çoğu fiziksel olarak zaten mümkün bile değil.
Fikir, bu adım dizisini bitirmeni beklemiyor. Bir kıvılcım, bir belge değil, ve kıvılcımlar beş adımlık bir sürtünmeye dayanmıyor.
Konuşmak düşünmeye neden daha yakın
Konuşmada bu boşluk yok. Kabaca düşündüğün hızda konuşabiliyorsun, bu da bir sesli notun fikri neredeyse orijinal haline yakın bir biçimde yakalaması demek - yan yollar ve yarım kalmış parçalar dahil, ki bunlar sonradan genelde işe yarıyor. Ayrıca seninle düşünce arasında bir arayüz de yok: bakılacak bir ekran yok, bulunacak tuşlar yok, fikirle kaydedilmesi arasında hiçbir şey durmuyor. Birçok insanın en iyi düşüncelerinin arabada ya da yürüyüşte gelmesinin sebebi bu - klavyenin yokluğu bir kusur değil, düşüncenin ilk etapta serbestçe hareket etmesini sağlayan şey.
Bu alışkanlığı nasıl gerçekten oturtursun
Sesli yakalamayı "yapmayı düşünüp unuttuğun" bir şey değil, gerçek bir alışkanlık haline getiren birkaç şey var:
Tetikleyiciyi fiziksel yap, zihinsel değil. Bir uygulamayı açmayı hatırlamaya güvenme. Bir widget, kilit ekranı kısayolu, saat komplikasyonu - "sesli not al" eylemini çok adımlı bir karar yerine tek bir harekete indiren her ne varsa.
Dağınıklığı kaydet, özeti değil. Düzgün cümlelerle konuşmaya çalışma. Değer, ham fikri bozulmadan önce kaydetmekte; düzenlemek ayrı bir adım, sonra sen ya da bir araç halledebilir.
Sonra karar ver, o an değil. Bir fikrin görev mi, not mu, yoksa hiçbir şey mi olduğunu şimdiden bilmen gerekmiyor. Önce yakala, sonra ayır - yakalama anı, aynı zamanda bir şeyin nereye ait olduğuna karar vermek için yanlış an.
Döngüyü düzenli kapat. Dinlenmemiş sesli notlar yığını, hiç sesli no olmamasından daha iyi değil - kaybı sadece zaman çizelgesinde ileri taşıyor. Yakalamak için ne kullanıyorsan, kaydettiğin şeyle geri dönüp gerçekten bir şey yapmayı da kolaylaştırmalı.
Voisary bu resme nasıl oturuyor
Voisary tam olarak bu boşluğu kapatmak için inşa edildi. Konuşuyorsun ve geri gelen şey hâlâ okuyup yeniden şekillendirmen gereken ham bir transkript değil
- zaten tanımladığın yapıya göre organize edilmiş, yani aksi halde erteleyeceğin adım (dağınık bir konuşmayı kullanılabilir bir şeye dönüştürmek) otomatik olarak gerçekleşiyor. Fikir, konuşma hızında yakalanıyor ve gerçekten kullanabileceğin bir formda geri geliyor.
Voisary henüz yayında değil, ama var olma sebebi tam olarak bu sorun. İyi fikirleri kötü zamanlamaya kaybetmek tanıdık geliyorsa aşağıdaki bekleme listesine katıl, hazır olduğu anda sana haber verelim.